Menurut Kamus Dewan Edisi Keempat (2010), wacana
merupakan keseluruhan tutur yang merupakan suatu kesatuan, ucapan, pertuturan,
pertuturan, percakapan atau suatu perbincangan atau pertukaran idea secara
lisan. Manakala tokoh Barat juga ada pandangan tersendiri mengenai wacana
Menurut
Crystal, wacana merujuk kepada perlakuan yang mempunyai status pra teori dalam
linguistik iaitu, ujaran yang terdiri daripada peristiwa bahasa seperti
perbualan, khutbah dan temu duga. Manakala Cook pula mendefinisikan wacana
sebagai bahasa istilah umum yang bermaksud percakapan atau penulisan yang
menyatakan sesuatu yang panjang. Justeru, boleh disimpulkan pendapat beliau ini
iaitu wacana melebihi batas ayat. Konsep wacana menurut tokoh bahasa Melayu
pula mempunyai pentakrifan tersendiri mengenai bidang wacana.
Menurut Henry
Tarigan (1987), wacana ditakrifkan sebagai unit atau saluran linguistik yang
tertinggi, lengkap, terbesar dari segi skalanya, supra ayat, tersusun rapi
dengan koherensi dan kohesi tinggi yang berkesinambungan yang mempunyai awal
dan akhir yang nyata disampaikan secara lisan dan bertulis. Jelas beliau
melihat wacana itu sebagai saluran linguistik yang berada pada peringkat
tertinggi bahasa dan mempunyai talian awal dan akhir.
Rujukan: Mohd Rashid Md
Idris, Norliza Jamaluddin Abu Hassan Abdul & Adenan Ayob.
Tatabahasa Wacana.
